همان ناشناسی که دلم را با او آشنا می یافتم نگذاشت تابااین آشناها که دلم با آنها بیگانگی می کرد بمانم
چرا پيداي پيدا گم شدي؟؟؟؟
چه بگويم از دلتنگي هاي شبانه ام...
بهانه هاي گاه و بيگاهت ....
بدون تو بودن را هيچ وقت نخواستم...!
باز هم شهریور ماه...
مي ترسم حتي غباري از خاطراتت از ذهنم پاك شود...
بدون تو بودن را هيچ وقت نخواستم....!
چرا گم شدي؟؟؟؟
تا كي بگردم؟
كجا را بگردم؟؟
تو كه هستي.....پس چرا گم شدي؟!؟!؟
سو سو ی شب لب دریا از تو مونده یادگاری
شعر و شرم و شوق و شرجی همه شاهدن که بودیم
لحظه ها رو لحظه لحظه من و تو با هم می خوندیم
تو وجودت مهربونه مهربون مثل عبادت
واسه من که از تو دورم که به رویات کردم عادت
نفسی که بند جونه جون تازه واسه بودن
مثل باور یه آهنگ یه ترانه واسه خوندن
ریه هام پر شده از تو بی تو هر لحظه عذابه
حتی با قکر نبودت شب و روز حالم خرابه
بغض معصوم و نجیبت منو قانع کرد کمت شم
ممنونم اجازه دادی با تو درگیر غمت شم
سالها گذشت از روزهای پر جوانی!!!
سالها گذشت از غرور و کبر و نازت ....
باز هم سکوت...؟
چه میشود تو را ؟؟؟
هنوز هم در پس این سالهای دور
نگاهت میگردد او را...؟!؟!؟
چه می خواهی ببینی که هنوز ندیده ای؟
آیا هنوز نشانه ها را میگردی؟؟؟
خسته نشده ای از گشتن و نیافتن؟!؟!؟
انتظار ....
تا کجای این داستان ادامه خواهی داد؟؟؟
صبر....!!!
ایوب را پشت سر گذاشته ای!!!!
دیگر برای چه؟؟؟؟
حداقل تکلیف مرا هم روشن کن...
تو که میدانی زندگی ام بسته ام به وجودت....چرا مرا با خود میکشانی....؟
رهایم کن....بگذار تو نیز رها شوی....
تو اگر خسته نیستی من خسته ام....!!!
می خواهی التماست کنم؟؟؟
التماست میکنم...من که چیزی برای از دست دادن ندارم...
التماست می کنم....کافی است لحظه ای از تپش بایستی....فقط لحظه ای....
مرا رها کن و برو....
مرا همین بس که شاید از سر رحم گذارش بر آرامگاهم افتد...
باور کن مرا همین بس است....
تو را نمیدانم؟!؟!
M.GH
از یه طنابایی خودتو آویزون می کنی.
تا یه جاهایی خوبه،
چون حس تعلق داشتن
به چیزی یا کسی، آرومت می کنه.
اما یه وقتی ممکنه این طناب
حلقه دار بشه برات و
نفس کشیدنت وسخت کنه.
نترس. پاره ش کن.
زمین خوردن بهتر از ذره ذره
نفس کشیدن و جون کندنه ...
M.GH
به سادگی یک دلتنگی کودکانه....
خیلی سخت است
به سختی پرواز روح از تن.....
خیلی دردناک است
به دردناکی روزهای انتظار....
خیلی شیرین است
به شیرینی خاطرات گذشته....
خیلی مبهم است
به مبهمی رفتنت ....
قصه زندگیم را میگویم...
دلتنگی دلتنگی دلتنگی... ریتم یکنواخت زندگی من!!!!
انتظار انتظار انتظار.....تمام هستی من!!!!
نبودت تو..... واقعیت تلخ زندگی من!!!!
تحمل کردن....سکوت....
چه کنم با این دل.............
«انتظار» يعنی نگه داشتن يک جای خالی برای کسی که میآيد.
يعنی آنکه جای خاليش چنان به چشمت بيايد که نگذاری احدی بر آن پا گذارد.
يعنی آن «جا» را کنار گذاشته باشی فقط برای حضور او٬ شايد هم ظهور او.
يعنی آنکه نبودش٬ حتی لحظهای آرامت نگذارد.
انتظار يعنی دغدغه٬ يعنی درد٬ يعنی مسئوليت. يعنی بيتابی٬ بيقراري٬ چشم بهراهی.
انتظار٬ سهم هر کس نيست٬ با عافيت يکجا جمع نمیشود.
خانهخرابی و آوارگی و دلدادگی و بیسامانی٬ علامت منتظران ناب است.
انتظار يعنی حرارت٬ يعنی سوختن.
انتظار يعنی آنکه از زخمت تا پای جان مراقبت کنی٬ اما نه برای التيامش٬
که برای تازه ماندنش٬ برای آنکه وقتی آمد٬
نشانش دهی
و بگويی:
«ديدی که مَحرم ماندم... !؟۱؟»
گفتی دلتنگ دل نوشته هایم هستی...
اما مهربانم دیگر دلی برایم باقی نمانده که بخواهد از پس ناگفته ها بنویسد
خسته از گذشته های نه چندان دور و بدون هیچ امیدی به آینده...
تنها کوله باری از خاطرات را به دوش می کشم
جایی سراغ نداری که بتوانم تنها برای لحظه ای کوله ام را بگذارم
و به اندازه چشم بر هم زدنی آرام گیرم؟
نه ...
از من نخواه که کوله ام را بر شانه های تو بگذارم...
حتی شانه هایت را در رویا نیز از آن خود نمیدانم
آنگاه تو می خواهی...
نه،
شانه هایت با ارزش تر این است که آرامگاه من باشند!
هیچ کس فنجان قهوه ام را نخوانده است
بی آنکه تو را در آن نبینند،
هیچ کس خطوط کف دستم را ندیده است
بی آنکه چهار حرف از اسم تو را بگوید،
همه چیز را میشود حاشا کرد
جز عطر آنکه دوستش داری،
همه چیز را میشود نهان کرد
جز صدای گام هایی که در درونت راه می سپرد،
با همه چیز می توان جدل کرد
جز چشمها ی تو....
